Το Μουσείο εγκαινιάστηκε το 1975. Σκοπός και αποστολή του είναι η έκθεση πολεμικών κειμηλίων, η τεκμηρίωση και η μελέτη της πολεμικής ιστορίας, καθώς και η προβολή των ιερών αγώνων του Ελληνικού Έθνους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο μόνιμος εκθεσιακός χώρος του Μουσείου, περιλαμβάνει την Αίθουσα Α', η οποία αναφέρεται στην αρχαιότητα και καλύπτει την εποχή του λίθου και την πρώιμη εποχή του χαλκού, με έμφαση στη μυκηναϊκή εποχή. Στην Αίθουσα Β', παρουσιάζονται θέματα από την Ελληνική προϊστορία, που καλύπτονται από σύνολα φωτογραφιών ή σχεδίων. Η Αίθουσα Γ' είναι αφιερωμένη στο Βυζάντιο, η Αίθουσα Δ' στις εποχές της Φραγκοκρατίας, οι Αίθουσες Ε'-ΣΤ' στην Ελληνική Επανάσταση, η Αίθουσα Ζ' στο Νέο Ελληνικό Κράτος, η Αίθουσα Η' είναι αφιερωμένη στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13, η Αίθουσα Θ' στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αίθουσα Ι' στις ιστορικές περιόδους του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-41 και της Γερμανικής εισβολής. Στον ημιώροφο η αίθουσα είναι αφιερωμένη στους πρώτους Έλληνες αεροπόρους και στο ισόγειο στη συλλογή Π. Σαρόγλου. Στο Μουσείο υπάρχει επίσης σημαντική και καλά οργανωμένη βιβλιοθήκη. Λειτουργούν και παραρτήματα στο Ναύπλιο, την Τρίπολη, τα Χανιά και την Θεσσαλονίκη

Ενα από τα  Εθνικά μουσεία της χώρας με περισσότερα από 25.000 αντικείμενα στις συλλογές του, αποτελεί σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μουσεία στον κόσμο για τον βυζαντινό και μεταβυζαντινό πολιτισμό. Τα αντικείμενά του (γλυπτά, εικόνες, έργα μικροτεχνίας, τοιχογραφίες, κεραμική, υφάσματα κα.), πολύτιμα όχι μόνο ως έργα τέχνης αλλά και ως τεκμήρια πολιτισμού, παρουσιάζονται πλέον με νέες μουσειολογικές αντιλήψεις, σε ένα ολότελα καινούργιο εκθεσιακό χώρο.

Η Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, το σπουδαιότερο ίδρυμα ιστορίας της ελληνικής και δυτικοευρωπαϊκής τέχνης στη χώρα μας, με τη σημερινή της διάρθρωση, λειτουργεί από το 1976. Η ίδρυση όμως του θεσμού, ανάγεται στο 1900, όταν δημοσιεύτηκε ο σχετικός νόμος και ανέλαβε καθήκοντα εφόρου, ο Γεώργιος Ιακωβίδης (1900-1918). Ηδη όμως από το 1834, στα πλαίσια της νέας κοινωνικής οργάνωσης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, κατά τα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα, ο "Περί Τεχνολογικών Συλλογών" νόμος, προέβλεπε την ίδρυση Μουσείου ζωγραφικής και χαρακτικών έργων στην Αθήνα. Η Πινακοθήκη δίνει προτεραιότητα στην ανάδειξη της νεότερης ελληνικής τέχνης. Ο αρχικός πυρήνας πινάκων, που συστάθηκε ήδη από τα πρώτα χρόνια του νέου κράτους, επί Καποδίστρια, εμπλουτίστηκε με δωρεές, ιδιαίτερα έργων δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής, πλουσίων Ελλήνων της διασποράς. Στα 117 έργα που καταμετρήθηκαν το 1878, προστέθηκε και μεγάλη δωρεά πινάκων ζωγραφικής του Αλεξάνδρου Σούτζου, μεταξύ των οποίων είναι έργα του Καραβάτζιο, του Ανδρέα Παβία, του Στέφανου Τζαγκαρόλο, του Γύζη, του Λύτρα, του Βολανάκη κ.ά. Σήμερα, το σύνολο των έργων ζωγραφικής, των γλυπτών, χαρακτικών, μικρογραφιών και επίπλων της Εθνικής Πινακοθήκης ανέρχεται σε 9.500. 

Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1882 από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδας με σκοπό τη συγκέντρωση και την προβολή αντικειμένων και κειμηλίων της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Στεγάζεται στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής που είχε στεγάσει πρωτύτερα την Ελληνική Βουλή (1875 - 1935). Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Φ. Μπουλανζέ (1807 - 1875) είχε κάνει τα σχέδια του κτιρίου, το οποίο μάλιστα το 1835 θεμελίωσε η Βασίλισσα Αμαλία. Το Μουσείο εγκαινιάζεται στο κτίριο αυτό το 1961. Στα εκθέματα του Μουσείου συγκαταλέγονται παραδοσιακές ενδυμασίες από όλη την Ελλάδα και από την Μ. Ασία, κοσμήματα, ακρόπρωρα από πολεμικά πλοία που πήραν μέρος στην Επανάσταση του 1821 καθώς και κειμήλια του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940). Το Μουσείο διαθέτει επίσης μια σειρά από πίνακες, προσωπογραφίες και προσωπικά αντικείμενα κοινοβουλευτικών ανδρών, όπως επίσης, αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης και γνωστών φιλελλήνων.